The Rainbow Warriors of Waiheke Island ***

Regie: Suzanne Raes

Waar zijn de Greenpeaceactievoerders van het eerste uur gebleven? Filmmaakster Suzanne Raes vond zes oude Greenpeacehippies op het paradijselijke Waiheke Island voor de kust van Nieuw Zeeland.

Dertig jaar geleden waren zij jonge goden die met rubberbootjes rond walvisvaarders zwermden. Suzanne Raes vond in Amsterdam in het Internationale Instituut voor Sociale Geschiedenis spectaculaire beelden van deze acties, maar ook van het dagelijkse leven aan boord van de Rainbow Warrior, het schip waarmee de actievoerders de wereldzeeën bevoeren. Greenpeace was nog niet de milieumultinational die het nu is, maar een groepje gedreven actievoerders, die in een communesfeer met elkaar samenleefden. Zij troffen elkaar in 1978 op het eerste Greenpeaceactieschip Rainbow Warrior. Ruim drie decennia later wonen zes van hen al jarenlang op het kleine Waiheke Island. Met zelfspot zegt zestiger Rien, het grijze haar in een paardenstaart, dat de zes, weet je wel, in een 'Greenpeacebejaardendorp' wonen. Een ander noemt het dorp een 'rustoord voor opgebrande greenies'.

Het wekt geen verbazing dat deze actievoerders zijn opgebrand, want ze hebben intensieve levens achter de rug. De acties met rubberbootjes op zee waren fysiek zwaar - het woord warzone valt - en het maandenlange leven aan boord  zorgde voor een emotionele hogedrukpan, waarin liefdesperikelen niet ontbraken. In de buitenwereld genoten de actievoerders een enorme status. ''Het was zeer rock-'n-roll,'' zegt één van de vrouwelijke actievoerders. Rond de actievoerders cirkelden zelfs groupies.

Aan het ruige, maar vrolijke actieleven kwam in 1985 een einde met de bomaanslag door de Franse geheime dienst op de Rainbow Warrior. Het kostte de Nederlandse fotograaf Fernando Pereira het leven.

De aanslag leverde Greenpeace veel goodwill en geld op, maar voor de mensen op het schip was het een emotionele aardbeving. Het was gedaan met de spielerei. De onschuld was vermoord. Zij stopten met actievoeren en vestigden zich op Waiheke Island. Sommigen zijn er nog actief voor Greenpeace, anderen hebben zich afgekeerd van de volgens hen bureaucratisch geworden organisatie.

Hoe dicht het verleden nog onder de huid zit, blijkt uit de verstikte tranen en woede als de bomaanslag ter sprake komt. Een actievoerster is voorgoed beroofd van het geloof in een betere wereld. Een ander slikt pillen 'om rustiger te worden', maar weigert te capituleren: ''Als ze zo ver willen gaan om je te stoppen, ben je volgens mij wel goed bezig. Dus doorgaan met die handel.''

Raes, die drie jaar geleden indruk maakte met De huizen van Hristina, over een Bulgaarse schoonmaakster in Amsterdam, brengt met Rainbow Warriors of Waiheke Island geen wereldschokkende, maar liefdevolle kleine hommage aan de actievoerders van het eerste uur. (JOS VAN DER BURG)

www.therainbowwarriors.nl