The cove ****

Regie: Louie Psihoyos

Dolfijnen kunnen zelfmoord plegen: ze besluiten gewoon om niet meer adem te halen. Dat zegt Ric O'Barry, die in de jaren zestig de dolfijnen trainde voor de populaire serie Flipper. Na het einde van de serie belandden de dieren in krappe aquaria. Dit veroorzaakte zo veel stress dat een van de Flippers zelfmoord pleegde in O'Barry's armen.

Na deze gebeurtenis ging bij O'Barry het roer om. Hij concludeerde dat dolfijnen te intelligent en te zelfbewust zijn om hun leven in gevangenschap door te brengen. Als dolfijnenactivist keerde hij zich tegen dolfinaria en parken waar rijke toeristen kunnen zwemmen en knuffelen met dolfijnen.

De ergste dolfijnennachtmerrie voltrekt zich volgens O'Barry in Japan, waar jaarlijks in het geniep duizenden dolfijnen worden afgeslacht. In de documentaire The cove, winnaar van de publieksprijs op het afgelopen Idfa,  zien we hoe O'Barry met hulp van een select groepje gelijkgestemden opnamen probeert te maken van de illegale dolfijnenslacht in het vissersplaatsje Taiji.

Louie Psihoyos, die eerder zijn sporen verdiend als fotograaf voor National Geographic, zette zijn filmdebuut op als een thriller. Stap voor stap zien we hoe O'Barry's 'Ocean's Eleven' zich voorbereiden op de ontmaskering van Het Gruwelijke Geheim van Taiji.

Dat valt nog niet mee, want de westerlingen worden voortdurend geschaduwd door de met de vissers heulende autoriteiten, terwijl de dolfijnenjagers pogingen doen om de activisten te provoceren. De engste is een psychopaat die Private Space wordt genoemd.

Met verborgen camera's, speciaal voor dit doel gefabriceerd door George­­ Lucas' trucagefabriek ILM, leggen de filmactivisten ondanks alle tegenwerking vast hoe de zee rood kleurt door de slachting van honderden weerloze zeezoogdieren. In eenzijdige, maar toch informatieve terzijdes leren we dat het internationale walvissenoverleg IWC een papieren tijger is die danst naar het pijpen van Japan.

In datzelfde overlegorgaan beweert de Japanse vertegenwoordiger met droge ogen dat overbevissing de schuld is van walvissen en dolfijnen. Ook laten de filmmakers zien dat het slachten van dolfijnen zinloos is, omdat hun vlees zwaar met kwik is vergiftigd. Desondanks zette de burgemeester van Taiji het op het verplichte lunchmenu van Japanse schoolkinderen.

Het minst overtuigend zijn de bijdragen van de verschillende sprekers die uitleggen hoe slim, mooi, intelligent en gevoelig dolfijnen zijn. Daar gaat het toch niet om? Zelfs al was flipper net zo oliedom als die ma­niak Private Space: het wrede en bloederige lot van deze dolfijnen verdient geen enkel levend wezen. (FRITZ DE JONG)

The cove