Met 700 euro in het getto van Zuidoost

AMSTERDAM - Acht moeilijke jongens uit de Bijlmer maakten een korte film over zichzelf, 7 barkies, over hoe het leven van zeven barkies per maand. Oftewel, van zevenhonderd euro, een uitkering.

Drie jongens worden op een rijtje gefilmd in de Bijlmer. Ze zitten op een buis, op de achtergrond bomen en kantoren. De branieschopper in het midden vertelt dat sommige mensen hem 'gewoon zo aankijken van kom het geld bij me pakken'. ''En dan ga je zo iemand volgen, je weet toch.'' De twee anderen zitten er ietwat ongemakkelijk naast.

Vier maanden werkten Jona Rens en haar vader, documentairemaker Maarten Rens, met acht jongens uit Zuidoost. Opdrachtgever was Edutainment, een organisatie die kunstenaars koppelt aan jongeren van de straat. De meeste tijd ging op aan kennismaken, brainstormen, bibliotheekbezoek en wachten. ''Ze kwamen vaak niet opdagen, of rustig tweeënhalf uur te laat,'' zegt Rens.

Behalve de 21 minuten durende film, die gisteren voor het eerst werd vertoond in Imagine IC, is een fotoserie uit het project voortgekomen, gemaakt door de jongeren.

Maar drie dagen werd echt gefilmd. Ook toen kwam en ging iedereen wanneer het ze uitkwam. Hoewel de film daardoor af en toe raar van opbouw is, en vaag blijft wat de jongens nou wel of niet op hun geweten hebben, zitten er mooie momenten in die een ander licht werpen op de probleemjeugd van Zuidoost. Of onbedoeld grappig zijn, zoals in het begin, als we de jongeren volgen door het winkelcentrum. Wijde kleren, petjes, handgebaren. We zijn in het getto. En dan komt er een man uit die andere wereld langs, een man in pak. Goh ja, we zijn gewoon in de Amsterdamse Poort, en dit zijn gewoon Amsterdamse gastjes.

Jullien vertelt over een kerstavond op straat, met zijn kleine broertje van veertien. En dat hij toen dus wel moest hosselen. Hij kocht eten, drank en wiet.

''Zaten we met vijf niggers in een kleine kamer. Wensten we elkaar prettige Kerst. Naja, het was niet echt prettig.''

Dennis wil nu op het rechte pad blijven. Een grote klapper is voor hem zijn diploma. Hij denkt nog wel eens aan slechte dingen, 'maar dat probeer ik te onderdrukken'. ''Als ik dan mijn moeders gezicht zou zien, ga ik huilen.''

Rens bekeek de ruwe montage met de jongens, om na hun commentaar de eindversie te kunnen maken. ''Ze zijn totaal niet gewend naar het grote geheel te kijken,'' zegt Rens. ''Ze keken erg naar zichzelf, en of ze er goed op staan.'' (LIEDEWIJ LOORBACH)