Le premier jour du reste de ta vie **

Regie: Rémi Bezançon
Met: Pio Marmaï, Deborah François, Marc André Grondin

Essentieel in familiedrama's is dat de personages de kijker interesseren. In Le premier jour du reste de ta vie laten ze hem koud.

''Gezinnen zijn machines die gevoelens uitroeien,'' schreeuwt de achttienjarige Fleur na de zoveelste ruzie thuis. Ze heeft het bij het verkeerde eind, want het ontbreekt haar, haar ouders en twee oudere broers niet aan gevoelens, maar aan positieve gevoelens. In het gezin, waarin de vader als taxichauffeur de kost verdient, hangt een cynisch, afkatterig sfeertje. Knusheid is hier ver te zoeken. Iedereen voelt zich tekort gedaan. De sfeer zal niet veranderen zolang de gezinsleden niet beseffen dat ze elkaars leven vergallen. Het inzicht breekt natuurlijk pas door na een drama.

Le premier jour du reste de ta vie (De eerste dag van de rest van je leven) heeft een ambitieuze opzet, want de film portretteert de familie aan de hand van vijf cruciale dagen in een periode van twaalf jaar. Er gebeurt van alles: een van de zoons gaat het huis uit om medicijnen te studeren, de ander is juist niet uit huis te slaan en Fleur verandert van lief meisje in grofgebekte puber. Hun moeder, die onvoorstelbaar weinig van haar kinderen weet, worstelt met ouder worden, overweegt cosmetische chirurgie en stort zich uit onvrede op een vage studie 'visuele kunsten'.

Hun vader is bezig de slechte relatie die hij met zijn vader had met zijn kinderen te herhalen. Genoeg stof voor een intens en rauw gezinsdrama, maar regisseur Bezançon, die ook het scenario schreef, zoekt het krampachtig in een afwisseling van serieuze en komische scènes. Het leidt ertoe dat film nooit een krachtig drama wordt, maar ook geen vrolijke komedie. Jammer van het uitstekende acteursensemble, maar het hybride scenario zorgt voor een onbeduidende film. Dat Bezançon het aan het einde in onvervalst melodrama zoekt, draait de film definitief de nek om. Deze keer is niet het boek, maar de muziek beter: Time van David Bowie en Perfect day van Lou Reed steken ver boven de film uit. (JOS VAN DER BURG)