Vreemd bloed ***

Direct na de geboorte van Jere, op kerstavond 1960, komt de placenta achter hem aan gefloept. Vader Jere sr., slager, grist de nageboorte van het kraambed: ''verser bestaat niet''. Even later geniet de familie van gebraden moederkoek.

Nee, vegetariërs hebben weinig te zoeken bij dit bloederige drama over een koppige slager, zijn vete met de oudste zoon en de rottige jeugd van nakomelingetje Jere jr., die door zijn familie wordt aangesproken als Kind.

Door de ogen van het voor dit rauwe milieu veel te gevoelige Kind zien we hoe de slagersfamilie in twintig jaar afkoerst op een grimmige confrontatie. Die spitst zich toe op de - tegen alle regels in - nog zelf slachtende vader en de oudste zoon die een 'modelslagerij' opent waar hij nieuwigheden als paté en kant-en-klaarmaaltijden verkoopt.

De loyaliteit van Kind wordt in deze machtsstrijd flink op de proef gesteld: hij houdt van zijn oudste broer die hem steeds beschermt, maar hij wordt ook verliefd op diens wulpse Italiaanse echtgenote. Bovenal hunkert de jongen naar erkenning van zijn bonkige vader, die hem vanaf zijn geboorte behandelt als een koekoeksjong.

Vreemd bloed is geschreven door Maria Goos die zich met Oud geld, Pleidooi en Familie neerzette als een scherpe chroniqueur van hogere milieus, waar mensen zich tegen het leven wapenen met woorden.

In de wereld van Kind speelt taal een ondergeschikte rol: de mensen worden gedreven door wellust, gulzigheid, na-ijver, toorn en een hele zwik andere zonden. Het zwartgallige absurdisme waarmee Goos en de uit de theaterwereld afkomstige regisseur Johan Timmers dit milieu neerzetten, doet sterk denken aan de films van Alex van Warmerdam, maar dan zonder diens bevrijdende gevoel voor ironische humor.

Een bruiloftsscène waarin Kind wordt vernederd door de hele familie schiet in zijn barokke theatraliteit zelfs volledig uit de bocht. Daar tegenover staan echter een boel geslaagde momenten. Met name de kolossale Wim Opbrouck staat in de rol van de sigaren paffende slagers-patriarch garant voor enkele memorabele scènes, zoals een innige omhelzing van een karkas als hij zijn slagerij definitief moet sluiten, en zijn nachtelijke trommelsessies nadat hij uit het plaatselijke harmonieorkest is gezet.

Dergelijke fraaie momenten krijgen helaas nauwelijks de kans om te ademen, omdat het volgende vet aangezette tafereel alweer de aandacht opeist. Het voelt alsof de makers hun publiek proberen vol te stoppen met zure zult, bloedworst en balkenbrij. Het verzadigingspunt wordt al snel bereikt. (FRITZ DE JONG)

Vreemd bloed ***
Regie: Johan Timmers
Met: Wim Opbrouck en Jelle de Jong