In de Bijlmer: Schande, voor de ouders!

22 schietpartijen in een jaar, drie dodelijke slachtoffers. Hoe is het om in de Bijlmer te wonen? Deel 10 van een ­serie.

Jonathan, die met zijn moeder aan de overkant in Kruitberg woont, vindt het de laatste tijd minder gezellig in de Bijlmer. Er hangt een negatieve sfeer en er is veel drugsoverlast. Lizette vindt dat wel meevallen. ''Elke plek heeft zijn slechte momenten,'' zegt ze. Karin heeft haar eigen strategie ontwikkeld: ''Als je de narigheid niet opzoekt, maak je het ook niet mee.'' Eugène van tachtig is vorig jaar naar de Bijlmer verhuisd, op aandringen van zijn vrouw. Hij heeft het naar zijn zin in Kikkenstein, maar hij had het in Noord ook naar zijn zin. Eigenlijk heeft Eugène het altijd wel naar zijn zin.

Ooit heette de collectieve ruimte in de flat Kikkenstein De Pomp, en dat was precies wat er toen gebeurde. Er werd geschonken en gedronken als in een zeemanscafé. Er stonden gokautomaten en er waren vrouwen met een lage drempel. Na jaren van leegstand werd de ruimte vorig jaar door een kleine groep actieve bewoners heroverd, met Vogelaargeld opgeknapt en omgedoopt tot De Salon.

Nu wordt er koffie gedronken, gekletst, vergaderd en geknutseld. Vanavond verzorgt buurtregisseur Fred Kuiper zijn burgercursus voor betrokken bewoners, acht in totaal. Zes van hen houden als flatcoach een extra oogje in het zeil.

De deelnemers zijn nog wat opgewonden van vorige week, toen ze bij de politie een citizens arrest mochten oefenen, compleet met handboeien en pepperspray. Vanavond wordt de omgang met hangjongeren doorgenomen. Uit de computer van Kuiper komen filmpjes over een groepje opgeschoten jeugd dat op een kinderspeeltuin in verschillende gradaties rottigheid uithaalt. Aan de cursisten de vraag hoe zij zouden ingrijpen, waarna de computer het juiste antwoord geeft. (In zijn algemeenheid: rustig aan met de pepperspray.)

Alle cursisten hebben hun ervaringen met hangjongeren in de buurt. Er wordt collectief schande gesproken over de ouders. Waar is hun betrokkenheid? De kinderen worden op straat gezet en moeten het verder maar uitzoeken.

Buurtregisseur Kuiper plaatst een kanttekening. ''Jongeren moeten een plek hebben waar ze lekker kunnen hangen met elkaar. Daar hebben ze recht op. Zolang het maar niet uit de hand loopt. Daarom willen wij graag weten wat beginnende groepen doen. Wie de jongens zijn en wie hun ouders zijn.'' Naar de mannen en vrouwen aan tafel: ''Jullie zijn mijn oren en ogen in de buurt.''

Aan de hand van de filmpjes wordt gezamenlijk en opgelucht vastgesteld dat Kikkenstein geen overlastgevende hangjongeren kent. Wel een paar jongens met groeimogelijkheden in die richting. Karin: ''Ik heb twee meisjes, godzijdank. Ik heb ze op het hart gedrukt: zolang je bij mij woont, houd je je benen bij elkaar. Ik wil geen tienermoeder in huis.'' Lizette heeft zelf geen kinderen, maar wel een nichtje dat graag bij haar over de vloer komt. ''Een prachtig meisje met alles erop en eraan, maar ik heb haar goed getraind. Als ze wordt aangesproken door jongens uit de flat, zegt ze: jullie zijn niet van mijn niveau.''

Kuiper deelt aan het slot van de bijeenkomst boekjes uit met veiligheidstips en -adviezen. De groep joelt: ''Wij willen pepperspray.'' (PATRICK MEERSHOEK)

Foto Jean-Pierre Jans