In de bijlmer: Jenny neemt vooroordelen weg

22 schietpartijen in een jaar, drie dodelijke slachtoffers. Hoe is het om in de Bijlmer te wonen. Deel 7 van een serie.

''Het gebied kan er niks aan doen,'' verklaart Jenny van Dalen haar liefde voor de Bijlmer. Natuurlijk gebeuren er soms verschrikkelijke dingen. Van Dalen heeft zelf ook wel eens in de loop van een pistool gekeken. Niet in de Bijlmer, maar toen ze fietste langs de Gaasperplas. Tas kwijt, en nog maanden buikpijn van de zenuwen. Maar een week later toch ook weer gewoon een rondleiding geven, en vertellen hoe bijzonder die Bijlmer is, met zijn honderdveertig verschillende nationaliteiten op een kluitje.

Bijlmertours heet het bedrijfje van Van Dalen. Vrijwel wekelijks ontvangt zij groepen voor de Bijlmer Experience, een lange wandeling door de oude hoogbouw en de nieuwe laagbouw. Plattelandsvrouwen, bollenkwekers, scholieren, stedebouwkundigen uit Japan: en altijd stellen de wandelaars na afloop opgelucht vast dat ze nog leven en dat het dus reuze meevalt, na alle verhalen die ze hebben gehoord.

De meeste vooroordelen over de Bijlmer verdwijnen als mensen de buurt met eigen ogen hebben gezien. Sommige vooroordelen zijn wel waar: niet iedereen is wit in de Bijlmer. 
Leuk vindt Van Dalen het, om die verschillende culturen zachtjes met elkaar in botsing te brengen. Een groep bollenkwekers neemt ze mee naar een Ghanese bruiloft, of naar het Surinaams buffet van Mavis Hofwijk voor een eerste kennismaking met pom.

Eén van de leuke kanten van de Bijlmer is dat zo veel dingen anders zijn dan je gewend bent, vertelt de gids dan. En ze legt uit dat gesloten gordijnen niet wijzen op de aanwezigheid van illegalen, maar dat het juist een Nederlands trekje is om voorbijgangers een blik te gunnen op het familieleven in de fel verlichte huiskamer.   

Het imago van Zuidoost is een zorgenkind, beseffen ook de woningcorporaties, die honderden koopwoningen in de aanbieding hebben. Een enkeling maakt gebruik van de diensten van Van Dalen om potentiële kopers over de streep te trekken. ''Maar ik vertel ook die mensen een eerlijk verhaal. Ik laat zien dat het overgrote deel van de Bijlmer niet vreselijk eng en verloederd is. Maar ik neem ze ook mee naar de flat Kleiburg, nu nog een echt probleemgebied. Dit is het slechtste stuk, zeg ik er dan bij, en het duurt nog even voor het beter wordt. Dan hebben ze dat ook maar gezien.''

Als je zo veel van de Bijlmer houdt, vertelt Van Dalen met een zucht, ga je je verantwoordelijk voelen en gekke dingen doen. Dus zeurt ze net zo lang aan het hoofd van de eigenaar een vermaard Surinaams rotirestaurant in Oost tot deze belooft een filiaal in de Bijlmer te openen. Want dat is een schande natuurlijk: tachtigduizend inwoners in Zuidoost, en de goede restaurants zijn op de vingers van een hand te tellen.

En ze wordt laaiend als de politie de deelnemers aan haar rondleiding op klaarlichte dag aanspreekt en waarschuwt dat zij goed op hun spullen moeten passen, want dat zij op het punt staan een zeer crimineel gebied te betreden.

Echt gebeurd. (PATRICK MEERSHOEK)

Foto Amaury Miller