Vele vrijwillige handen maken Dam tot Damloop mogelijk

AMSTERDAM - Richard, Ed, Jan en Nico zitten met z'n vieren om de tafel. Geroutineerd pakken de mannen folders, informatieboekjes, startnummers en computerchips van stapels en stoppen deze in een grote envelop. Alle vier zijn met de vut of met pensioen. ''Ik doe dit nu een jaar of twaalf,'' zegt Jan, terwijl hij een nieuwe bundel spullen pakt en doorwerkt. ''Iets terugdoen voor de organisatie is de reden dat ik meehelp.''

Het kwartet komt elkaar vaak tegen bij Le Champion. Niet alleen bereiden ze benodigdheden voor de Damloop voor, ook de enveloppen voor bijvoorbeeld de halve marathon van Egmond en de marathon van Amsterdam gaan door hun handen.

Eén van hen heeft wel eens uitgerekend hoe vaak hij voor Le Champion aan het werk is. Hij kwam uit op tachtig dagen per jaar. Het is daarom ook niet gek dat de vrijwilligers vrienden zijn geworden. Ed is zelfs op fietsvakantie in Indonesië geweest met een echtpaar dat een tafel verderop druk doende is met het verpakken van de startnummers.

Ed: ''Het is gezellig om hier te komen en je bent sociaal bezig. Thuis praat ik vaak tegen mezelf. Maar hier kunnen we ons ei kwijt en bespreken we alles met elkaar. Van een fietsreisje tot de thuissituatie en het nieuws van de dag. En er is sociale controle. Ik wist een keer niet dat ik moest komen en kreeg meteen een telefoontje waar ik bleef.''

De mannen lachen samen ook wat af. ''Ik vind het leuk om mensen een beetje te stangen,'' zegt Ed. ''Nieuwelingen jen ik altijd een beetje. Als Jan even is weggeweest, vraag ik bijvoorbeeld heel hard waar hij was. Dan zegt hij terug: 'Dat gaat je niets aan!' Mooi om dan de blikken van die mensen te zien.''

Nico pakt een startnummer en wijst lachend naar de naam van de sponsor 'Maandag', een uitzendbureau, die op het papier is gedrukt. ''Ik hoorde dat mensen bij het zien van dit startnummer in paniek naar Le Champion belden. Zeiden ze dat ze maandag helemaal niet konden lopen.''

Als een razende gaan de mannen door met het verpakken van de spullen. Het ging de afgelopen weken zelfs zo snel dat de mensen die de stapels aanleverden de vrijwilligers niet konden bijhouden. Jan: ''In de loop van de jaren is het minder werk geworden. De folders zijn geseald, de enveloppen voorbedrukt en alles is vooraf goed voorbereid. Van het werk word ik wel een beetje suffig. Vooral na de middag is het moeilijk om scherp te blijven.''

En dan willen er nog wel eens foutjes insluipen. De mannen hebben ervaring met het doen van dubbel werk omdat ze vergaten een specifiek blaadje in de envelop te stoppen. Ook het niet overeenkomen van startnummer en chip komt nogal eens voor. Dan wordt acuut de hele stapel weer nagekeken.

Van concurrentie tussen de vrijwilligers is geen sprake, hoewel vroeger nogal eens luidkeels werd 'medegedeeld' als iemand met een nieuwe string chips begon. Richard: ''Dat was ook meer gekkigheid en doen we inmiddels niet meer. Er ligt geen druk op.'' Volgens het kwartet is Lies, die een tafel verderop zit, de snelste.

Ondertussen wordt er goed voor de vrijwilligers gezorgd. Koffie en thee is volop aanwezig en tussen de middag krijgt iedereen lekkere broodjes. Dat is pas sinds een paar jaar. Vroeger ging de broodtrommel mee.

Dan roept een vrijwilliger van een andere tafel: ''Ed is in 2007 de eerste vrijwilliger van het jaar bij Le Champion geworden.'' Dat beaamt Ed met enige trots. ''Daar kreeg ik het wel warm van. Het hoeft natuurlijk helemaal niet, maar de waardering is leuk. De oorkonde hangt thuis ingelijst boven mijn computer.''

Na drie weken pakken zit het er voor het viertal bijna op. Voor Jan gaat het dan echter pas beginnen. Hij loopt voor de twintigste keer mee met de Damloop. ''Ik heb hem wel eens in 1.10 uur gelopen. Dit jaar wordt het waarschijnlijk 1.30 uur. Het is een fantastische wedstrijd. Als ik de trein op Amsterdam Centraal uitstap, vind ik het al geweldig.'' (MARTINE VAN DEN HEUVEL)