Glas na dwarslaesie weer op turntoestel

17-11-09 13:14 uur

Imke Glas, herstellend van een dwarslaesie, doet weer haar eerste stappen. Foto GPD

BEVERWIJK - Het wonder had zich reeds voltrokken, maar werd afgelopen weekeinde van een nieuwe dimensie voorzien. Turnster Imke Glas maakte haar wedstrijdrentree. De 'doorstart' smaakt naar meer.

Op 26 oktober 2007 wil Glas haar training afronden met nog één laatste, moeilijke paardsprong. De dertienjarige mist na de halve draai het paard en duikt de valkuil in. Ondanks valmatten komt ze uiterst ongelukkig neer. Trainster Katarina Sarisska, voormalig topturnster, ziet de ernst van de situatie in en zorgt ervoor dat haar pupil haar hoofd niet beweegt.

In het VU medisch centrum wordt een beschadiging van de zesde en zevende nekwervel geconstateerd. Ze wordt met spoed geopereerd. Niettemin volgt de onheilstijding. Imke Glas heeft een incomplete dwarslaesie opgelopen.

Een wreed toekomstperspectief wordt haar voorgehouden: de kans dat ze ooit nog kan lopen, is verwaarloosbaar. Ze zal, zo luidt de onomwonden boodschap, tot een leven in de rolstoel zijn veroordeeld. De turnwereld reageert geschokt. Maar het jonge slachtoffer toont zich optimistisch. Natuurlijk heeft ze af en toe, zoals haar vader het verwoordt, 'een huiluurtje' maar zegt ze na enkele dagen doodleuk: Ik denk dat ik ooit weer zal lopen.

Glas houdt woord. In revalidatiecentrum Heliomare zet ze nog geen twee maanden later haar eerste stappen. Voor het getalenteerde vechtertje is de mijlpaal het sein om nóg hogere doelen te stellen: een terugkeer als gymnaste.

De balk en brug markeerden afgelopen zaterdagmiddag in Beverwijk de ongekende comeback. Hoewel het volgens haarzelf geen naam mag hebben, werden de krachtsinspanningen op waarde geschat. Ze kreeg een luid applaus.

Op hetzelfde moment viel de spanning van het gezicht van Wilco en Bijtske Glas, de ouders van Imke. ''Van te voren denk je toch: als dit maar goed gaat,'' bekende haar vader. Opnieuw weten hij en zijn vrouw zich door hun dochter verrast. ''Het gelukkigste moment hebben we natuurlijk al achter de rug; dat was toen ik Imke voor het eerst weer zag lopen,'' aldus haar moeder.

Nog vaak flitst het door hun gedachten: het had net zo goed anders kunnen gaan. Haar vader: ''Neem Lieke, een leeftijdgenootje van Imke die in Heliomare op dezelfde kamer lag. Zij is wél gekluisterd aan een rolstoel. Als ik aan haar denk, besef ik dat we onze zegeningen mogen tellen.'' Haar moeder: ''Ik ben banger geworden. Soms betrap ik mezelf erop dat ik tijdens een training denk: als de telefoon maar niet gaat. Toch wil ik niet in de greep van de angst raken, dan heb je geen leven meer.''

Imke Glas staat zelf nauwelijks nog bij het prille verleden stil. ''Ik wil alleen maar vooruit kijken.'' Stiekem hoopt ze weer in de buurt van haar topniveau te komen. De eerste divisie, de op één na hoogste categorie, geldt als de nieuwe uitdaging. ''Ik besef dat ik geduld moet hebben, ik ben op nul begonnen, alles moet worden opgebouwd. Maar ik ben ervan overtuigd dat het een kwestie van tijd is.'' (MARCO KNIPPEN)