Basketbal: zo'n dertig jaar terug in de tijd

05-10-09 12:03 uur

Voor aanvang van de eerste wedstrijd van het seizoen moet coach Arik Shivek van Amsterdam zaterdagavond verschillende cameraploegen te woord staan. Ze willen allemaal maar één ding weten: gaat hij weg? Foto Henk Seppen

Amsterdam werd vorig seizoen kampioen van Nederland, maar van de euforie is niets meer over. De belangrijkste sponsors gingen failliet, de beste spelers liepen weg. Arik Shivek is gebleven. Hij is de coach. Maar hoe lang nog?

Voor aanvang van de eerste wedstrijd van het seizoen moet coach Arik Shivek van Amsterdam zaterdagavond verschillende cameraploegen te woord staan. Ze willen allemaal maar één ding weten: gaat hij weg?

Het is de dag dat in de Volkskrant een groot artikel heeft gestaan over de ontmanteling van de landskampioen en de gespannen sfeer die er ook vandaag nog heerst. In dat verhaal zegt de vertegenwoordiger van Shivek dat hij namens de coach in onderhandeling is met het Belgische Mons. Er staat ook in dat de Israeliër kookt van woede, omdat hij nog altijd wacht op het merendeel van acht maanden salaris en zijn kampioensbonus.

Shivek ontwijkt de vragen over een mogelijk vertrek, zegt dat hij de kranten niet leest en niet reageert op insinuaties. En als hij al zou vertrekken, dan zouden zijn club en zijn spelers dat niet via de media vernemen, dan zou hij het hen zelf en als eerste vertellen.

Hij probeert er bij te lachen. Zijn mondhoeken krullen op, maar zijn ogen verraden wanhoop en frustratie. Alsof hij stiekem hoopt dat er straks in de ondertiteling wel komt te staan dat hij het ook allemaal niet meer weet, dat hij zijn geld wil en dat hij kampioen wil worden. Maar dat zegt hij allemaal niet.

Arik Shivek is een plichtsgetrouw man. En zolang hij voor ABC Amsterdam werkt - zoals de club tegenwoordig door het leven gaat - zal hij honderd procent geven, elke dag. Toen dit voorjaar de eerste scheuren in het Amsterdamse basketbalbolwerk zichtbaar werden en de salarissen niet meer werden overgemaakt, was Shivek net zo hard voor zijn spelers als hij nu voor zichzelf is. Wie niet bereid was honderd procent te geven, kon vertrekken.

In de afgelopen acht maanden slaagden de mensen die daarvoor verantwoordelijk zijn er niet in een nieuwe geldschieter te vinden. Het is zijn taak niet, maar Shivek doet ook nog maar een poging. Voor elke camera windt hij zich op over het feit dat in een stad als Amsterdam 'met zo veel bedrijven' niemand opstaat om de club te sponsoren. Het frustreert hem dat ze de 'diamant' links laten liggen.

Als de camera uitgaat, komt hij een hand geven. ''Good to see you,'' zegt hij. We zeggen hetzelfde terug, met nadruk op 'you' om te verraden dat we dachten dat hij allang de benen zou hebben genomen. 'Zware tijden,' voegen we eraan toe. Terwijl hij wegloopt, glimlacht hij en zegt: ''I'll be okay.''

En dan schakelt hij over naar de orde van de dag. Hij is de coach van Amsterdam en vandaag staat de eerste wedstrijd van het seizoen op het programma, tegen Upstairs Weert. Al het andere - achterstallige salarissen, gebroken beloften, vertrokken spelers, gedecimeerde begrotingen en aanbiedingen van andere clubs - bestaat nu even niet. Hij houdt zich aan zijn eigen regel. Honderd procent geven of wegwezen.

Aan alles is de verminderde status van de landskampioen af te zien. Aan de spelers in het veld, waar geen enkele Amerikaan van de buitencategorie meer rondloopt. Aan de bank, die vooral uit jeugdspelers bestaat en aan de uitgedunde staf. Maar niet aan Shivek.

Hij coacht zijn jonge ploeg vanaf de zijlijn op dezelfde gepassioneerde manier als de kampioenen die hij vorig seizoen onder zijn hoede had. Hij ijsbeert, schreeuwt en gebaart. Hij windt zich op totdat zijn bril beslaat en de aderen in zijn voorhoofd op punt van knappen staan. Hij praat veel, tegen zijn spelers in het veld, tegen zijn reserves. Of tegen zichzelf. Dan kijkt hij omhoog en mompelt hij wat. Hij zal dezer dagen wel vaker onderonsjes met 'daarboven' hebben.

Amsterdam wint met 76-54. Shivek geeft zijn Weertse collega een hand en reikt dan in zijn binnenzak naar zijn telefoon om zijn vrouw en kinderen te sms'en. Dat ritueel verandert ook niet.

Hij pakt een stoel. Kan hij los van alles, genieten van het coachen van een jonge ploeg? ''Soms is het frustrerend, soms is het een genot. Ik wil niet cynisch klinken, maar er zijn dagen dat ik thuiskom en denk dat ik dertig jaar terug in de tijd ben. Ik heb vroeger deze leeftijd gecoacht en Europees zilver met ze gewonnen. Maar ik ben 53 en ik hoef geen complimenten meer. Ik wil niet verliezen en van mensen horen dat we een jong team zijn en mooi spelen. Ik wil resultaten. Ik wil titels winnen, daar maak ik geen geheim van.''

Heeft hij zichzelf een datum gesteld om een knoop door te hakken? ''Ik geloof niet in ultimatums. Ik vind dat een coach problemen moet oplossen en niet veroorzaken. Maar mensen moeten begrijpen dat dit mijn levensonderhoud is. Ik heb een gezin. De club heeft excuses aangeboden, maar dat is niet genoeg. Het gaat om mijn familie en die staat op de eerste plaats. En niemand kan zeggen dat ik niet geduldig ben.''

Zijn er geen dagen dat hij zichzelf naar de hal moet slepen? Dat hij op zichzelf moet inpraten zoals hij dat het afgelopen seizoen bij zijn spelers moest doen? Hij kijkt gepijnigd en zoekt naar de juiste woorden. ''Ik zal je dit zeggen. Je kunt het verdriet zien in mijn gezicht. Ik hou van mijn werk, ik hou van Amsterdam en ik hou ontzettend veel van de mensen met wie ik werk, ze zijn als familie voor me. Maar toen ik laatst met dat verhaal naar de supermarkt ging, kon ik er niet mee afrekenen.'' (NOOR TONKENS)

Foto Henk Seppen