Goud te hoog gegrepen voor volleybalsters

05-10-09 11:03 uur

De Nederlandse volleybalploeg begroet op het podium de zilveren medaille bij de huldiging van het EK in Lodz. Foto EPA

update

LODZ - In de Poolse hoofdstad van de cinema hebben de Nederlandse volleybalsters zondagavond naast de bekroning gegrepen van hun eigenhandig geschreven scenario.

In Lodz slaagde Nederland er niet in voor de tweede keer, na 1995, Europees kampioen te worden. Een bijna foutloos spelende titelverdediger Italië bleek met 3-0 (25-16, 25-19, 25-20) veel te sterk.

Voor Nederland resteerde, na een indrukwekkende ongeslagen reeks van zeven duels tot aan de finale, slechts het zilver én de prijs voor de meest waardevolle speelster van het toernooi, Manon Flier.

Toch waren de meeste speelsters snel over de teleurstelling heen, al hadden ze daarvoor een half uur de tijd door de langdurige maar sfeervolle prijsuitreiking. Ingrid Visser bijvoorbeeld, al was dat voor haar nog enigszins begrijpelijk. Ze was de enige die al een EK-medaille had, een gouden nog wel. ''Dus ben ik maar voor de zilveren gegaan,'' zei ze met een lach. Zo simpel was het natuurlijk niet.

''Natuurlijk heb ik gebaald, maar de een verwerkt dat sneller dan de ander. Ik win gewoon heel veel met deze medaille. Misschien nog wel meer dan het goud van 1995, want toen was ik reserve en hier heb ik ook helemaal aan meegewerkt en het ook echt beleefd. We hebben veertien landen achter ons gelaten en eentje was er beter, helaas.''

Chaïne Staelens kwam met de glazen beker aansjouwen die hoort bij de tweede plek. ''En die laat ik niet meer los vanavond als het aan mij ligt. We hebben eindelijk een zilveren medaille, ik ben er zo blij mee en zo trots op. Het is mijn eerste medaille ooit. Deze zit in mijn hart.''

Over de wedstrijd kon ze kort zijn. ''We zijn er vol ingegaan, ik heb alles gegeven. Gevochten, geknokt, om ons beste niveau te halen, maar zij waren beter. Niet op één onderdeel, maar op alle onderdelen. Dan moet je dat accepteren.''

Haar jongere zus Kim kon dat bijna een uur na de wedstrijd nog steeds niet. ''Ik baal hier verschrikkelijk van. Als het zo dichtbij is, wil je meer. Voor zilver had ik voor deze zomer getekend. Maar op het moment dat je er staat en je voelt dat het erin zit, in elk geval vóór de wedstrijd, dan baal je er gruwelijk van dat het niet lukt. Tuurlijk, zij hebben een wereldprestatie geleverd vandaag, ze waren zó goed. Zij hielden de druk erop en dan kom je er gewoon niet in.''

Ze had zich constant afgevraagd wat er anders of beter had gemoeten.

Ze kwam er niet uit. ''Ik weet dat we ons goed hebben voorbereid. Maar toch ben ik dan zo iemand dat ik me dat ga afvragen. Ik was ook niet extra gespannen of zo. Het was gewoon gezonde spanning. En dan gebeurt er dit. Ja, ik heb daar moeite mee. Ik ben vast wel blij met zilver, maar dat gevoel moet nog komen.''

Bondscoach Selinger hamerde daarop bij zijn speelsters. ''Over een paar dagen zullen ze zich realiseren dat ze een enorme stap hebben gemaakt. Vooral in de halve finales hebben we een grote barrière doorbroken en misschien zat dat nog in hun hoofden.''

Dat nam niet weg dat hij besefte dat dit een kans was geweest op een hoofdprijs. ''En die krijg je niet veel, hoor, maar Italië was vandaag superieur.'' (RENE BANIERINK)