Geslaagd rondje zwemmen om KNSM-eiland

31-08-09 10:47 uur

Het is de bedoeling dat het rondje KNSM-eiland (en Java-eiland) jaarlijks wordt gezwommen. Foto Sander Nieuwenhuys

Op weg naar de finish, voor de cruiseterminal. Foto Sander Nieuwenhuys

Tot zijn achtste woonde Osama Al-Alim (27) in zandbak Saoedi-Arabië, zondag zwom hij in het IJ 'een rondje KNSM-eiland'. Een tocht van vijf kilometer in golvend water van twintig graden Celsius.

Terwijl collega-zwemmer Ton Jansen (1,80 meter, zestig kilogram) ondanks een dikke laag schapenvet met lichte onderkoelingsverschijnselen klappertandend en met holle ogen in een warm bad werd gezet, sprak Amsterdammer Al-Alim (1,81 meter, 74 kilo) van 'een heerlijk ervaring'. Koud? Welnee. ''Ik heb acht jaar zon gehad.''

Al viel de zwempartij in het begin tegen. ''Ik moest echt op gang komen. Maar goed, ik ben niet gezonken,'' aldus de bijna afgestudeerde psycholoog na afloop op de Levantkade, in een witte badjas van sponsor Waternet.

Al-Alim noemt zichzelf een beetje een vreemde allochtoon. ''Er zijn niet zo veel Saoedi's in Nederland en zwemmen in buitenwater is een blanke sport. Omdat ik goed Nederlands spreek, vragen mensen mij nog wel eens hoe ik toch aan dat bijzondere accent kom.''

Hij leerde op de basisschool in Nederland zwemmen en dook wekelijks in het Sportfondsenbad in Oost toen hij van het rondje KNSM-eiland (en Java-eiland) hoorde. De laatste twee maanden trainde hij in de Amstel. Volgend jaar is hij er weer bij.

Want het is de bedoeling dat dit rondje jaarlijks wordt gezwommen, zei Erik van Loon (1,94 meter, 85 kilogram), de zwemmende organisator. ''Schoon water nodigt uit tot sporten. Ik hoop dat al die bewoners van de eilanden die vandaag uit het raam hingen, volgend jaar in het water liggen.''

Diane Smid (1,60 meter, zeventig kilogram) liep bij de oostkant van het KNSM-eiland - waar het water niet zo diep is - een paar schrammen op. Maar voor het overige was de tocht 'helemaal goed', aldus Smid, met een knalrood hoofd waarop haar zwembril twee witte ogen had afgedrukt. Sinds buitenwaterzwemmer Maarten van der Weijden een gouden olympische medaille won, wordt Smid (43) minder vaak voor gek versleten. Nee, bruin-gele plekken op haar huid heeft ze nog nooit opgelopen. Integendeel, ze is bijna nooit ziek.

Smid zwemt haar leven al buiten: in de Bosbaan, toen het nog mocht, en nu vaak in Spaarnwoude en vlak bij huis in de Sloterplas. Of als ze klaar is met haar werk als ambtenaar in stadsdeel Noord, duikt ze bij het Florabad niet het chloorwater, maar het buitenwater in.

Laatst zwom ze de Amstel op, langs Carré, tot de Stopera. Kapiteins van rondvaartboten en de sluiswachter vroegen of het groepje zwemmers achterlijk was, maar de gewaarschuwde politie te water liet hen ongemoeid. Ter plekke geldt geen zwemverbod. Smid zwemt ook 's winters; alleen als het gevroren heeft, slaat ze over. ''Ik sla geen wak.''

Alle twintig zwemmers doken gisteren bij de start onder de Verbindingsdam in conventionele zwemkledij in het water. Niet alleen om een zwempakkenstrijd, zoals die bij indoorwedstrijdzwemmers woedt, te voorkomen, maar ook om te laten zien dat het Nederlandse buitenwater niet vies is. Of zoals zwemmer André Wooning (1,93 meter, negentig kilogram) het verwoordde: ''De zalm is terug in het Nederlandse water, nu de mens nog.''

Hoewel Andrew Woodham (1,95 meter, 95 kilogram, vaseline onder oksels) het een slechte zaak vindt dat de gemeente niet meer woonboten op de riolering aansluit. Aan de andere kant: ''Vissen en vogels schijten meer in de Amstel dan mensen.''

Liza Otto (1,75 meter, 63 kilogram) ademt tijdens de borstcrawl altijd aan de rechterkant, als ze haar linkerarm in het water uitstrekt. Dat heeft te maken met het gemis, sinds haar geboorte, van haar rechteronderam. Driekwart jaar geleden stapte ze over van de schoolslag op de borstcrawl. Desondanks klom de receptioniste van camping Zeeburg en net afgestudeerde antropologe gistermiddag met niet meer dan wat pijn in haar schouder uit het water. Haar gezicht had de kleur aangenomen van haar rode haar. ''De golven op het IJ waren lastig. Golfslag is moeilijk te trainen.''

Ten slotte de eerste winnaar van het rondje. Dat Amsterdammer Quinten Lans (1,85 meter, 78 kilogram) de eilanden in ongeveer één uur en 22 minuten rondde, zegt hem niet zo veel. ''Winnen was niet het doel en de tijd interesseert me niet. Dit was gewoon lekker.'' (ROB ROMBOUTS)

Foto's Sander Nieuwenhuys