Opinie Bewaar

Zou Jesse Klaver een hugger zijn?

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Oof Verschuren

Zou Jesse een hugger zijn? Hij is in elk geval van die generatie. Waar ik opgroeide met een hand of twee kussen, was bij Jesse het groetarsenaal al uitgebreid met een drietrapssmakker, high fives en omhelzingen.

Ik ben beschamend gevoelig voor dit soort trends. Tijdenlang vond ik 'Kak' een stupide scheldwoord, tegenwoordig smijt ik voortdurend met verbale poep. Als ik mijn telefoonbotje stoot. Als mijn echtgenoot de avondvierdaagse-arrangementen vergeet. Als de kabinetsformatie mislukt. Driewerf kak.

Zo begon ik ook met huggen. Het is afschuwelijk, maar sterker dan ik. Omdat mensen niet zijn voorbereid op de hug, eindig ik als omhelzer met én een knuffel én drie zoenen én een schouderslag om het ongemak letterlijk af te kloppen. Al met al nogal veel als je voor het eerst de partner van een werkgever ontmoet.

Mark hugt niet, vermoed ik. Mark is een handige handenschudder. Zou ie net zo standvastig zijn als Macron? Voor zijn ontmoeting met Trump had de Franse president goed nagedacht over De Begroeting.

"Mijn handdruk was niet onschuldig. Je moet laten zien dat je geen kleine concessies doet." No way dat Macron in hetzelfde schuitje wilde belanden als de Japanse premier, die Trump een slap handje gaf dat de Amerikaan driftig begon te schudden als was Abe een trekpop om met zijn andere klauw ook nog castrerend troostende tikjes op de beklemde arm uit te delen. 

Macron liet dit niet gebeuren en begon hevig te schudden, waarna Trump meedeed. Ze bleven elkaar ijzerenheinig in de ogen staren, niemand wilde als eerste terugtrekken. Een robbertje ver pissen verpakt in een beschaafd onthaal.

Je denkt elkaar te begrijpen, gaat vrolijk uiteen en de volgende dag wil de één huggen terwijl de ander zijn hand al heeft uitgestoken

Powerplay speelt zich af op vele niveaus. Hoe is dat gegaan bij de formateur? Was er een stoelendans? Wie mocht naast Tjeenk? Waren de schouderkloppen net iets te hard? 

Wat er ook gebeurde, het hielp geen zier. Vriendschappelijk vertoon wordt hevig overschat. Je denkt elkaar te begrijpen, gaat vrolijk uiteen en de volgende dag wil de één huggen terwijl de ander zijn hand al heeft uitgestoken. Botsing der lijven. Botsing der karakters. Botsing der principes. 

En zo werd Jesse, die idealistische gast, eerst door Mark de hemel in geprezen. Maar na enkele weken bleken die idealen knap lastig te zijn. Of lag het anders en wilde Jesse best met Mark highfiven, maar sjorde het GroenLinkse kamp te hevig aan zijn andere arm? 

'Trekpop van partijkader!' kopte De Telegraaf deze week. En maar stoelen schuiven, en maar praten en maar knikken. Het sociale decorum verhult vaak wat er werkelijk te zeggen valt. In dat opzicht is Whatsapp een zegen. 

Ja, ik weet dat schermpjes de duivel zijn, maar soms typ ik makkelijker gevoeligheden dan ik ze zeg. 'Ik hou van jou.' 'Ik ben bang.' 'Ik zit klem.' Krijg het je strot maar eens uit. 

Ik zag deze week een foto van Jesse nadat de onderhandelingen waren geklapt. Hij stond in de Catshuistuin, helemaal alleen, met zijn telefoon in zijn hand. Ik mag hopen dat hij een berichtje kreeg van de partij. 'Wij ook van jou. Hug.'

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool. 

Reageren? r.schlikker@parool.nl