Opinie Bewaar

Op de eerste hulp maakte ik de vertaling van Bob Dylan af

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Ik fietste gisteren naar mijn dochter, deed iets doms en lag op mijn smoel. Ik schaamde me kapot, vooral vanwege het oploopje en zei in het Frans, Duits en Engels tegen de aardige toeristen dat er 'echt niets aan de hand was'.

De woorden sliste ik door een gebroken tand en terwijl ik mijn best deed op de articulatie, voelde ik een warme soep langs mijn wang stromen: bloed.

"No, it's nothing! Just blood!" riep ik nerveus.

Ik werd onder de armen genomen, want er wilde een tram door me heen rijden, ik merkte dat iets of iemand mijn heup had dichtgeschroefd en drie kwartier later werd mij verteld dat ik een hersenschudding had en wat gekneusde ledematen.

Ik belde mijn dochter dat ik wat later kwam met eten. "Wat was je aan het doen, pap?"

"Ik was Bob Dylan aan het vertalen."

"Wat?"

"Ik was Bob Dylan aan het vertalen. Op de fiets."

Dat kwam zo: collega Gijs Groenteman en ik hadden ­besloten I'll Be Your Baby ­Tonight van Dylan te zingen, ­ieder in een eigen vertaling in onze talkshow Fluisterende Olifanten vanwege de Nobelprijs van ome Bob.

'No, it's nothing! Just blood!' riep ik nerveus

Op de eerste hulp maakte ik de vertaling af. De akkoorden zijn g, a, c, d. Een vierkwarts­maat.

De Engelse tekst is:

Close your eyes, close your door, You don't have to worry any more, I'll be your baby tonight/ Shut the light, shut the shade, You don't have to be afraid, I'll be your baby tonight/ Well, that mockingbird's gonna sail away, We're gonna forget it, That big, fat moon is gonna ­shine like a spoon, But we're gonna let it, You won't regret it. Kick your shoes off, do not fear, Bring that bottle over here, I'll be your baby tonight.

Mijn vertaling:

Ogen dicht, sluit de deur. Wees niet bang, voor het gezeur. Want, ik ben de jouwe vannacht/ Dim het licht, sluit het gordijn, Je hoeft echt niet bang te zijn, Want, ik ben de jouwe vannacht/ Ach, die spotvogel vliegt straks wel weg, Vergeet wat er gebeurd is, De maan die bal glimt als kristal. Al wat verscheurd is, al betreurd is/ Schoentjes uit, wees niet bevreesd, Met wat drank op, wordt het feest, Want, ik ben, de jouwe vannacht.

Wil er nog iemand een kreupelige bejaarde, vannacht?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Reageren? t.holman@parool.nl