Opinie Bewaar

Ons brein maakt een leugenachtige collage van het verleden

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Mijn buurman is nog maagd. Dat was ook het eerste wat hij tegen me zei toen ik naast hem kwam wonen. Ik weet nog goed hoe prachtig hij met zijn ongeschondenheid pronkte. Hij droeg zijn zelfgemaakte kuisheidsgordel als een Hermèsriem.

"Ben je gelovig dan?" vroeg ik.

"Nee hoor, ik ben geen maagd omdat een of ander opperwezen andere plannen met mij heeft, ik bewaar mezelf gewoon voor mezelf. Ik bewaar mezelf dus ook niet voor iemand anders. Zo romantisch ben ik niet.
Ik bewaar mezelf helemaal voor mezelf."

Elke keer als ik hem tegenkom, word ik overmeesterd door een snel oprukkende vlaag van allesverblindende jaloezie. Ik mag ook graag in zijn nabijheid zijn. De man heeft iets krachtigs. Hoe hij met zijn lichaam omgaat, zo had ik, achteraf gezien, ook wel met mijn lichaam willen omgaan. Iets bedachtzamer. Iets minder de roekeloosheid vererend.

Want als ik nu terugdenk aan al die keren, ben ik de helft vergeten. De standjes, de ogen, de moedervlekken: alle herinneringen schuiven langzaam richting de rand van de vergetelheid. Alle hitsigheid die ik dacht nooit te kunnen vergeten, ben ik vergeten. Alle nattigheid volledig verdampt. Alle lakens verschoond. Alle vlekken verdwenen. Alle telefoonnummers vergeten.

Soms probeer ik wel dingen terug te halen. Dan duik ik mijn schedel binnen en ga ik op zoek naar die zomernachten. Een open raam. Lippenstift en wijn. Het tweede album van Boyz II Men. Een zoen die het eerste dominosteentje aantikt. Kledingstukken op het kliklaminaat.

Mijn buurman is de slimste man die ik ken. Hij heeft zijn fantasie

Maar het vervelende aan op zoek gaan naar herinneringen is dat de herinneringen die je dan vindt vaak samenraapsels zijn. Dan ontstaat een compleet beeld, maar dit complete beeld bestaat in zijn geheel uit bij elkaar gevoegde korte fragmenten uit andere herinneringen. En zo maakt ons brein een leugenachtige collage van het verleden.

Mijn buurman is de slimste man die ik ken. Hij heeft zijn fantasie. Zijn waan is nog intact. Vanochtend sprak hij me aan toen ik in mijn boxershort de trap afliep om de krant te pakken.

"James, ik wil het toch nog even hebben over mijn maagd zijn. Je vindt me toch niet treurig hè?"

"Allesbehalve, buurman."

"Dat vind ik fijn. Weet je wat het is? Je moet een cadeau nooit uitpakken op je verjaardag, je moet een cadeau uitpakken als je het nodig hebt."

"Je bent een superheld."

"Waarom dan?"

"Buurman, jij bent de enige persoon die ik ken die altijd een illusie rijker is."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl