Opinie Bewaar

Ik kan niet tegen mensen die luidruchtig eten

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Vóór mij in de bioscoop zit een volwassen man zoete popcorn te eten. Aan zijn kruin te zien is hij ouder dan veertig jaar en daarom begrijp ik niet waarom hij zoete popcorn eet. Mensen van boven de veertig zouden geen zoete popcorn meer mogen eten.

Ik geloof heilig in keuzevrijheid, echt waar, maar als je volwassen bent, zijn er twee dingen die je niet meer mag doen. Zoete popcorn eten is het eerste ding. Op een shetlandpony rijden het tweede.

De man is een luidruchtige kauwer. Zo iemand die op de een of andere manier denkt dat de man die het hardste kauwt het vrouwtje krijgt. Je hoort ook gewoon dat hij trots is op zijn volume. Zijn kaken hebben onlangs het wereldkampioenschap luidruchtig vreten gewonnen en zijn kiezen lopen een oneindig ererondje door de bioscoopzaal.

Mensen van boven de veertig zouden geen zoete popcorn meer mogen eten

Ik voel mijn woede groeien. De zwellichamen die twee minuten geleden nog in mijn penis zaten, bevinden zich nu in mijn razernij. Michael Douglas in de film Falling Down. Nog even wachten en de ontsporing komt op perron 666 mijn schedel binnengereden.

Als drie stoelrijen verderop een vrouw een zak nachochips opentrekt, pak ik mijn telefoon en stuur een sms naar 3669. De bioscoopkliklijn.
IK: 'Munt. Zaal 5. Hallo. Er zitten hier een paar mensen heel luidruchtig te eten.'

BKL: 'Op welke rij zitten ze?'

IK: 'Ik weet het niet. Het is hier best donker.'

De mensen achter mij beginnen te klagen over het licht dat van mijn telefoonscherm komt.

"Jullie hebben helemaal gelijk," fluister ik, "maar ik kan niet tegen mensen die luidruchtig eten."

"Hartstikke prima, maar wij kunnen niet tegen mensen met verblindende telefoonschermen in bioscoopzalen," zegt een mannenstem.

"Dat begrijp ik. Maar luister even naar die vrouw. Ze bijt haar nacho's doormidden. Dat kan toch niet? Waarom stopt ze niet gewoon een heel nachochipje in haar mond?"

Net voordat de klapdeur dichtslaat, roep ik dat zijn vrouw komt te overlijden

BKL: 'We hebben zojuist een aantal klachten ontvangen van andere bezoekers die klagen over een man die luidruchtig aan het klagen is over mensen die luidruchtig aan het eten zijn. Bent u dat?'

IK: 'Is dit serieus? Ik sta hier op een randje hoor. Kent u de Hulk? Ik ga straks compleet Hulk in deze zaal.'

BKL: 'Is dit een dreigement, meneer?'

IK: 'Dus ik ben nu de slechterik? Weet u wat misofonie is?'

BKL: 'Dat is een ander woord voor vrouwenhaat, toch?'

IK: 'Nee, dat is misogynie. Misofonie is een aandoening waarbij specifieke geluiden heftige gevoelens van woede en walging oproepen. Ik kan serieus verzuipen in de geluiden die andere mensen maken.'

BKL: 'Meneer, er is nog een klacht over u binnengekomen. U kunt nu zelf de zaal verlaten of wij kunnen u komen halen.'

IK: 'Ik ga wel, maar dan wil ik wel weten hoe de film eindigt. Gaat zijn vrouw dood?'

BKL: 'Ja, zijn vrouw gaat dood.'

Zachtjes verlaat ik de zaal, want zo ben ik opgevoed. Net voordat de klapdeur dichtslaat, roep ik dat zijn vrouw komt te overlijden.

Ik lik mijn lippen. Wraak is zoet. Zoeter dan zoete popcorn.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl