Opinie Bewaar

Ik begon me opeens aan haar te hechten

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Gisteren heb ik een plant weggegooid. Ik heb geen idee wat voor een plant het was.  

Ze stond in het oude huis bij het achterraam en was me nooit opgevallen. Maar toen mijn moeder was gestorven, en ik in haar huis trok en haar troep ging opruimen, dacht ik: misschien staat zo'n plant wel leuk, dat hoor ik altijd. (De kunst van het esthetisch vormgeven van mijn huis is mij stiefmoederlijk bedeeld.)

Ik verzorgde de plant als mijn eerste huwelijk, en ook als mijn verhouding daarna, die eveneens uitging: ik verwaarloosde de plant niet en ik gaf haar heus aandacht, maar ik vermoed dat zij, mocht zij het vermogen tot spraak hebben gehad, daar heel anders over dacht. Toch bleef ze overeind.

Na vakanties moest ik wel wat bruine bladeren weghalen en haar wat bewateren, maar dan kon ze er weer goed tegen.

Er verdween ook wel eens wat grond. Dan liep ik naar de tuin, schepte wat aarde en legde die om mijn plant. Vond ze fijn, hoopte ik. En sterven deed ze niet.

Het ging niet tussen de plant en het nieuwe huis; ze wilde niet meer

Kunnen planten sterven? Dat vroeg ik me nooit af.

Toen ik ging verhuizen en weer alles moest opruimen, stond ik opeens in een leeg huis - en plots zag ik die plant.

Die plant had mijn moeder nog meegemaakt. Mijn moeder had haar verzorgd.

Ik kon die plant dus niet weggooien. Ik hing er een briefje aan zodat de verhuizers wisten dat ze mee moest naar het nieuwe adres.

En daar werd ze humeurig.

Ze verloor steeds bladeren.

Ik omringde haar met nieuwe aarde, constant helder water en aandacht, maar ze wilde niet. Het ging niet tussen haar en het nieuwe huis. Of misschien was er iets anders aan de hand. Maar, verdomme, ik begon me opeens aan haar te hechten. "Die plant die heeft mijn moeder nog meegemaakt," zei ik tegen iedereen die het horen wilde. Er was niemand die dat interesseerde.

En gisteren was ze domweg dood.

Achttien jaar heb ik met haar samengewoond.

Het kan dus. Planten kunnen sterven. En ik moest haar weggooien. Hoe stom kan het ­leven zijn?

Toen ze in de vuilniszak zat, dacht ik: ik weet haar naam niet eens. Hoe heet zo'n ding? Want ik wilde natuurlijk weer precies zo'n plant. Maar ik weet niet wat ik had, en heb dat nooit beseft.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl