Opinie Bewaar

Het is geen straf om doodgewoon te zijn

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Buddy zit op een stoel in de huiskamer van zijn oom en tante. Een van de twee is jarig, maar hij weet niet wie.

"Weet je al wat je wilt gaan doen na je examen?" vraagt zijn oom, die naast hem komt zitten. Hij heeft een flesje alcoholvrij bier in zijn handen, maar zijn zojuist uit­gesproken vraag ruikt alles behalve alcoholvrij.

Net, toen Buddy naar het toilet liep, zag hij zijn oom in de keuken staan met een trechtertje. Buddy zag hoe zijn oom een vol flesje Grimbergen in een leeg flesje aan het overgieten was. De oom knipoogde naar Buddy, liep op hem af en schoof een zorgvuldig opgevouwen briefje van tien in dat kleine zakje dat in de grote zak van elke spijkerbroek woont.

"Ik denk dat ik wat ga reizen of zo," zegt Buddy.

"Reizen?"

"Ja, wat van de wereld zien. En mezelf vinden."

"Weet je wat jouw generatie moet vinden? Weet je waar jouw generatie een keer naar op zoek zou moeten gaan? Het simpele vermogen om tevreden te kunnen zijn. Het is geen straf om doodgewoon te zijn. Echt! En wat wil je na dat reizen gaan doen?"

"Als ik weer terug in Nederland ben, wil ik een nieuwe kleur uitvinden."

Jouw generatie krijgt harde tepels van zekerheid. Jullie paradijs is een intens schaduwrijke plek

"Dus je wilt in feite gewoon de regenboog voor gek zetten?"

"Nee, ik wil de regenboog updaten."

"Ik haat jouw generatie."

"Jaloezie is geen haat, oom. Je bent gewoon jaloers. En dat begrijp ik. Je werkt al je hele leven in het familiebedrijf. Je verkoopt zonneweringen en rolluiken. Jouw generatie krijgt harde tepels van zekerheid. Het leiden van een zo risicoloos mogelijk bestaan. Jullie paradijs is een intens schaduwrijke plek."

"Dat kan dan wel zo zijn, maar waarom moet al jullie geluk op losse schroeven staan? Jullie geluk moet wiebelen. En niets mag vastliggen. Waarom hunkeren jullie zo naar een ankerloos bestaan?"

"Omdat het kan, oom. En weet je wat het ook is? Kijk eens naar mijn voornaam. Buddy. Mijn ouders hebben, nee, jouw broer heeft mij vernoemd naar een artiest die op 22-jarige leeftijd overleed. Ik heet Buddy en met zo'n naam moet je wel voor de sterren gaan. Ik kan niet anders. En ik ben echt niet de enige. Mijn ene vriend heet Jari en mijn andere vriend heet Marley. Jari haat voetbal. Jari haat Finland. Dus ook hij gaat voor de sterren. Hij wil zo verschrikkelijk beroemd worden, dat de echte Jari Litmanen over twintig jaar het gevoel heeft dat hij naar onze Jari is vernoemd."

"Misschien ben ik ook wel jaloers op jullie. Hoe jullie alleen maar de dingen doen die jullie willen doen. Ik heb nog nooit gedaan wat ik wilde doen. Die luxe had ik niet. Ik koos niet voor de rolluiken, de rolluiken kozen voor mij."

"Maar wat zou je willen doen dan, oom?"

"Ik weet het niet, Buddy. Echt niet, want ik heb mezelf namelijk nooit willen vinden, omdat ik gewoon de persoon ben geworden die ik moest zijn. Jij lag als baby in een wiegje, ik niet, ik sliep in de mal van mijn vader."

"Weet je wat, oom? Ik vraag het gewoon. Wil je mij, als ik weer terug ben, helpen met het uitvinden van een nieuwe kleur?"

De oom zit op een stoel met een flesje bier. Achter hem staat een boekenkast vol illegale dvd's. Hij lacht, neemt een slok bier en steekt dan zijn hand uit. "Of ik je wil helpen? Met alle liefde, Buddyblauw."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl