Opinie Bewaar

De echte John Bosman heeft geen schroevendraaier nodig

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Hij hoort voetstappen op het terras. De alarmklok op het nachtkastje fluistert een tijdstip in zijn richting. ­Rode, hoekige cijfers. 03:07. Het is een verre van angstaanjagend tijdstip. Zeven over drie. Zijn vrouw slaapt rustig door. Of ze doet alsof ze slaapt.

Ze zijn al twintig jaar getrouwd en na twintig jaar huwelijk weet een mens precies hoe die de slaap moet simuleren. Heel goed zijn in het doen alsof je slaapt, is volgens hem het geheim van een goed huwelijk. De man loopt naar de klerenkast en pakt het eerste het beste shirt van de stapel. Het is een mosgroene coltrui.

Hij vraagt zich af hoe hij in godsnaam een inbreker weg gaat jagen in een mosgroene coltrui. Ook draagt hij een seksonderbroek. Als je twintig jaar getrouwd bent, liggen er doorgaans twee stapeltjes onderbroeken in de la.

Op de ene stapel liggen veertien onderbroeken die je ­altijd kunt dragen en op de andere stapel liggen twee onderbroeken die je alleen aantrekt als je zin hebt in seks.

Seksonderbroeken zijn vaak drie keer zo duur als de altijdonderbroeken. Het prijsverschil is voelbaar, maar vooral erg zichtbaar. In een dure onderbroek heeft hij de balzak van een twintiger, in een goedkope onderbroek hangt zijn balzak als een vergeten verjaardagsslinger uit de linkerpijp.

'In een seksonderbroek met daarboven een mosgroene coltrui sluipt hij naar de huiskamer'

In een seksonderbroek met daarboven een mosgroene coltrui sluipt hij naar de huiskamer.

De man die met een schroevendraaier in zijn verandadeur staat te poeren, draagt geen bivakmuts. Hij kan dit eigenlijk wel waarderen.

De inbreker is trots op zijn werk. Hij verstopt zich niet. En hij maakt bijzonder veel geluid. 

Deze inbreker heeft geen boodschap aan geruisloosheid. Hij wil binnenkomen en iedereen mag dit weten. De man kijkt van achter de bank naar de man die binnen probeert te komen. De inbreker lijkt op een voetballer van vroeger, maar de man kan niet op de naam van de speler komen. 

Hij ziet hem zo voor zich. Een lange spits. Ajax, AZ, KV Mechelen. De naam van de voetballer ligt op het puntje van zijn tong. Dan glimlacht hij. Hij weet het. De inbreker lijkt op John Bosman. Maar het is hem niet. 

De echte John Bosman heeft namelijk helemaal geen schroevendraaier nodig om een verandadeur te openen. De echte John Bosman maakt gewoon een duikkopbal door het dubbelglas heen en verlaat het huis met je hoogwaardige ­citruspers. 

Dan trekt de man de col van zijn mosgroene coltrui tot over zijn neus en klopt op de verandadeur. 

Bosman kijkt naar hem. De coltrui. De dure onderbroek. De imposante balzak die gevuld lijkt te zijn met twee foutloos geschepte bolletjes roomijs. Hij moet hier weg. Deze man is te vreemd om dingen van te ontvreemden. 

De inbreker legt zijn hand op het raam. De man doet hetzelfde. Voor even zijn ze vrienden. Bloedbroeders van de nacht. Alleen de maan ziet ze. De inbreker verdwijnt in de nacht als een sok in de wasmachine en de man gaat weer naast zijn vrouw liggen. 

Ze vraagt waar hij is geweest, maar de man doet alsof hij slaapt. Door zijn wimpers heen kijkt hij naar de cijfers op zijn alarmklok. 03:52. De cijfers zijn rood en hoekig. Net als die ene voetballer van vroeger. Utrecht, Roda, Feyenoord. Ja, de cijfers op zijn alarmklok lijken op John van Loen. 

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl