Opinie Bewaar

De aftakeling beïnvloedt je manier van denken

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Voordat ik ga oppassen, bezoek ik de tandarts. Ik heb een ontsteking. Er moet een kies uit. De tandarts verdooft de plek waar de rotte kies zit en even later is er een bloedend gat achter in mijn mond.

Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. De kies die er nu uit is, is het zoveelste bewijs van het ingetreden fysieke verval.

Gisteren was ik bij de oogarts en eergisteren bij de huisarts; ik lijk te wonen in de wachtkamers van de medische stand.

De dood bestrijd ik met hulpmiddelen waarvoor ik me vroeger zou schamen. Maar ja, hadden sommige van mijn vrienden en vriendinnen en mijn ouders de pillen en hulpmiddelen gehad die ik heb, dan hadden ze misschien iets langer geleefd. Maar wat voor zin heeft het daarover na te denken?

Als ik mijn kleindochter zie, heb ik hoofdpijn, maar ben ik toch op een vreemde manier gelukkig om de eenvoudige ­reden dat ze blij is mij te zien.

Ze spreekt brabbeltaal, maar ik hoor haar toch duidelijk 'opa' zeggen. Dat zo'n stom woord van drie letters, waarvoor ik me af en toe schaam, kan klinken alsof iemand tegen kristal tikt, blijft me verwonderen.

Ik denk aan mijn verval - het kan niet anders dan dat de aftakeling je manier van denken beïnvloedt.

"Opa," ze zegt het duidelijk, en ze bedoelt echt mij, want ze loopt op me toe

Als je jeugdig bent en gezond, denk je anders dan wanneer je moet balanceren op het steeds krapper wordende touw van de toekomst. 

Je wordt cynischer en strenger, harder. Omdat je je juist zorgen maakt over de toekomst en omdat je juist wilt dat je kleinkinderen het beter krijgen dan hun ouders. 

"Opa," ze zegt het duidelijk, en ze bedoelt echt mij, want ze loopt op me toe. Dat lopen gaat met de dag beter.

Ze weet zelfs over de kat heen te stappen zonder te vallen. Ook zij balanceert, maar wordt sterker.

Opa geeft haar wat yoghurt. En hoewel op het briefje stond dat Bloem dat alleen kon eten, vindt ze het toch prettiger als ik het haar voer.

Ikzelf eet twee paracetamols. 

Ik zou wel eens willen weten wat de invloed is van medicijnen op het wereldgebeuren. Wat slikt Trump, wat slikt Macron en wat slikt Merkel?

Zonder paracetamol kan ik het huishouden niet eens doen. M'n tanden ergens in zetten wordt ook minder. Ik ga om kiezen van staal vragen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl