Opinie Bewaar

Aan alle gezakten: volgend jaar ben je nog veel klaarder

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Aan alle gezakten,

De wereld is ingestort. Alles wat ooit overeind stond, ligt in vijf triljoen stukjes op de vloer. Sommige stukjes zweven nog door de lucht. Langzaam dwarrelen ze naar beneden. Het is verwoestingsconfetti. Jij hebt namelijk geen recht op slingers. Je bent gezakt. En niet alleen voor je examen, maar ook recht door de aardbodem heen. Onder de aardbodem bevindt zich de aardkelder en in deze kelder wonen alle andere aardse mislukkelingen. Het is er best druk.

Ik woon al sinds 1997 in de aardkelder. Ik kan de telefoon, die in mijn ouderlijk huis in de gang aan de muur hing, nog steeds horen. "James. Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, maar... Nee, je hoeft niet te huilen. Zakken is niet het einde van de wereld."

Maar zo voelde het wel. Ik zakte die dag door de aardbodem heen en keek vanuit de aardkelder naar al mijn vrienden en vriendinnen die wel geslaagd waren. Zij konden aan de rest van hun leven beginnen en ik, ik durfde de telefoon niet eens neer te leggen.

Mijn favoriete lerares had allang opgehangen, maar ik kon het niet. Ik wilde de mensen die in de huiskamer zaten niet onder ogen komen, en de champagnefles die mijn ­vader had gekocht ook niet. Ik vond het zo zielig voor de kurk die dacht dat hij door onze huiskamer mocht vliegen. 

Mijn wereld stortte in omdat ik nog geen enkel benul had van wat mijn wereld moest zijn

Met mijn kleren nog aan stapte ik onder de douche. Ook weet ik nog dat ik mijn ogen niet wilde sluiten. Ik wilde niet eens met ze knipperen, want juist op die korte momenten dat ik niets kon zien, zag ik mijn vrienden en vriendinnen feestvieren. Maar ik wilde ze niet meer zien, want ik hoorde er niet meer bij. Ze hadden mij ­gelost. 

Ik zette de douche op zijn bijna heetst en zakte door mijn knieën. Alles wat ik tot die dag was geweest, spoelde ik van me af. Mijn vader kwam naast me zitten en masseerde mijn nek met zijn ruwe lassershanden. De nek die op knakken stond. Hij zei dat het goed zou ­komen en daarna zei hij nog een keer dat het goed zou komen, maar ik geloofde hem niet.

Nu, precies twintig jaar later, ben ik blij dat ik toen zakte. Mijn wereld stortte niet in omdat mijn wereld in wilde storten, nee, mijn wereld stortte in omdat ik nog geen enkel benul had van wat mijn wereld moest zijn. Wat mijn wereld moest worden. Ik was nog te jong. Niet ver genoeg. Ik was niet dom of zo, maar wat ik wel was, was niet klaar. 

En misschien was jij wel klaar, maar hoe klaar je dit jaar ook was, volgend jaar ben je nog veel klaarder. Je bent niet gezakt, je bent niet omlaag gegaan, nee, je bent gewoon blootgesteld aan wat wrijving en nu heb je voor de rest van je leven eelt op je wijsheid. 

Deze week voelt misschien aan als de donkerste week van je leven, maar juist deze donkere dagen zijn de brandstof die je nodig hebt om te kunnen bereiken wat je wilt bereiken. 

Je wereld is ingestort? Prima. Die wereld was toch niet perfect. Ga volgend jaar weer lekker naar school en bouw de perfecte wereld. En vlieg. Vlieg als de champagnekurk die nog een jaar kon oefenen. 

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. Reageren? james@parool.nl