Opinie Bewaar

'Als Amsterdam weer gay capital wil zijn, moet ze homoseks omarmen'

Linda Duits: 'Het Amsterdamse nachtleven hoort meer te zijn dan marketing'
Linda Duits: 'Het Amsterdamse nachtleven hoort meer te zijn dan marketing' © Lizette Schaap

Homo's zijn imago-technisch 'de bom', schrijft Linda Duits. Er is één probleempje: homo's hebben seks en Amsterdam is niet meer de seksuele vrijplaats van weleer.

Het is hartstikke aantrekkelijk om een homostad te zijn. Pardon, hier is marketing-Engels op zijn plaats: om een gay ­capital te zijn. Iedereen weet natuurlijk dat homo's veel geld te besteden hebben en dol zijn op cultuur, lekker eten en luxehotels. Bovendien zijn ­homo's gezellig: extravert, in voor een gebbetje, fijn om mee te dansen.

Als klap op de vuurpijl zijn homo's tegenwoordig imagotechnisch 'de bom'. Met homo's kun je laten zien dat je vooruitstrevend bent, geëmancipeerd en politiek beschaafd. Er is alleen één klein probleempje. Homoseksuelen, het woord zegt het al, hebben seks.

Sex sells
Sex sells, weet iedereen, maar dat klopt niet helemaal. Daadwerkelijke seks in reclames is ongewenst. Het gaat om de suggestie van seks, en dan alleen de suggestie van seks onder knappe mensen. Die mogen best homo zijn, zolang ze maar heteroseksuele seks suggereren. Seks ­tussen homo's, dat vindt men maar goor.

De openstelling van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht in 2001 was een veelzeggend keerpunt. Gelijke rechten zijn essentieel in een democratie en het is een schande dat het tot de 21ste eeuw heeft moet duren voordat westerse landen dat inzagen.

Maar het huwelijk is ook een extreem tuttig instituut dat vrouwen weinig goeds heeft gebracht. Waarom mogen trouwen als teken van vergevorderde of zelfs voltooide homo-acceptatie geldt, is me een raadsel.

Leerboot
Het homohuwelijk, zoals het onterecht wordt genoemd, symboliseert assimilatie. Homo's zijn leuk als ze zich maar voegen naar de heteronorm: seks met zijn tweeën binnen een relatie, in je eigen huis. Natuurlijk zijn er homo's - en lesbiennes en biseksuelen - die dat heerlijk vinden. Maar de strijd ging en gaat om zo veel meer.

Met de seksuele component van de homo-emancipatie gaat het niet zo goed. Socioloog Gert Hekma signaleerde bijvoorbeeld in een ­interview met deze krant dat de botenparade tijdens Gay Pride tegenwoordig draait om genderdiversiteit of verschillen in religieuze identiteit. Seksuele voorkeuren zie je niet terug, op één leerboot na - die er in commentaren op de Pride steevast negatief uitgelicht wordt.

Dat betekent niet dat die verschillende voorkeuren er niet zijn. Op een site als Planet-Romeo (sociaal netwerk voor homo- en biseksuele mannen) wordt eindeloos veel variatie in­ lichaamssmaak (zoals penisgrootte en behaardheid), favoriete positie (actief, passief of beiden) en fetisjen uitgesproken.

Homo-acceptatie houdt ook in dat geaccepteerd wordt dat niet iedereen zich gedraagt als hetero

Een ander voorbeeld van homoseksfobie is de politieke houding rondom PrEP, een pil waarmee hiv-infectie voorkomen kan worden. De medische werkzaamheid staat inmiddels vast maar toch hielden PvdA en VVD deze maand een voorstel tegen dat PrEP versneld toegankelijk zou maken.

Collectief belang
Ze willen eerst wachten op ­advies van de Gezondheidsraad. Die moet ­beoordelen of PrEP wel in het collectief belang is. De minister is bang dat deze pil tot meer soa's leidt, een zorg die nooit geuit wordt als het gaat om de beschikbaarheid van de anticonceptiepil.

De ondertoon is dan ook: moedigt het niet promiscuïteit onder homo's aan? Politiek en Gezondheidsraad maken daarom geen haast. Het advies komt niet eerder dan 2018.

Openbreken van de norm
Homo-acceptatie houdt ook in dat geaccepteerd wordt dat niet iedereen zich gedraagt als hetero. Het openbreken van die norm is iets waar ook hetero's profijt van hebben, net als ook mannen baat hebben bij feminisme.

In ­Amsterdam is seks al een tijdje in de ban. We zien het op de Wallen, waar sekswerkers hun werkplek zijn kwijtgeraakt omdat Asscher met zijn Project 1012 de buurt wilde gentrificeren. Zulk ontmoedigend gemeentebeleid zien we ook terug als het op homoseks aankomt.

Het Amsterdamse nachtleven hoort meer te zijn dan marketing

Volgens Jennifer Hopelezz, mede-eigenaar van Amsterdams enige fetisj-seksclub Church, is het aantal darkrooms in de stad geslonken van 31 in de jaren negentig naar nog maar tien nu.

Natuurlijk is er het succes van sites als PlanetRomeo, Grindr en Hornet. Misschien is cruisen minder noodzakelijk nu je online kunt shoppen naar seks. Maar dat verklaart volgens Hopelezz de afname maar deels. De gemeente wil het simpelweg niet meer hebben.

Meer dan marketing
Het Amsterdamse nachtleven hoort meer te zijn dan marketing waarmee we internationaal goede sier kunnen maken. Amsterdam was altijd een seksuele vrijplaats, niet omdat een ambtenaar dat zo bedacht had, maar omdat mensen van divers pluimage zich hier het meeste thuis voelden en die ruimte opeisten. We waren het warme pareltje in een kille zee van stigma en uitsluiting, we waren - vrij naar Remco Campert - een seksjuweel.

Die zinnen staan in verleden tijd. Als Amsterdam weer gay capital wil zijn, moet ze niet alleen homo als imago waarderen, maar ook ­homoseks omarmen en vieren. Dat vereist een omwenteling in beleid. Het betekent actief zorgen voor een open, veilige en sekspositieve stad. Niet omdat dat geil is voor bezoekers, maar omdat homo's ook burgers zijn en omdat seks die zij hebben niet vies en verderfelijk, maar lekker en leerzaam is.