Amsterdam Bewaar

Strijd tegen verpretparkisering centrum heeft wind in de rug gekregen

Ja mag nu klagen over de drommen toeristen in je straatje
Ja mag nu klagen over de drommen toeristen in je straatje © Arden via Flickr.com

De strijd tegen de pretparkisering van Amsterdam heeft het afgelopen jaar de wind in de rug gekregen. Er is verzet en hoe langer hoe meer wordt paal en perk gesteld aan de ongein.

Het is nog niet zo lang geleden dat toenmalig stadsdeelbestuurder Els Iping, tegenwoordig actief binnen de Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad, werd weggezet als de verpersoonlijking van de vertrutting van de stad. Met pek en veren de gemeentegrens over moest ze, met al haar regeltjes en beperkingen. Laat de stad lekker de stad zijn, het moet hier vooral geen openluchtmuseum worden, klonk het.

Die laatste zin hoor je niet veel meer. Terwijl de discussie over de drukte het afgelopen jaar hoogtij vierde, lijkt het erop dat de Els Ipings van deze wereld hoe langer hoe meer de wind in de rug hebben. Je mag klagen over vuil op straat, over die 'kutbierfiets', over de drommen toeristen in je straatje. Klaag en je bent tegenwoordig geen zeikerd meer, maar iemand met recht van spreken.

Balans
Dat mag een beetje gechargeerd zijn, onmiskenbaar is dat het beeld is gekanteld. Er is meer ruimte voor debat over wat Amsterdam is en wat het zou moeten zijn. Balans heet dat, in gemeentelijk jargon. De stad is aantrekkelijk voor bezoekers (uit buiten- én binnenland) en moet dat blijven. Maar de stad is er ook voor bedrijven en bewoners. De drie b's lijken hoe langer hoe meer een uitgangspunt te vormen in het beleid. Klachten vallen in vruchtbaarder aarde.

Kijk naar de binnenstad. De bierfiets moet het veld ruimen, de amfibike zal er zelfs nooit komen. Straatmuzikanten worden geweerd. Het stadsdeel investeert tijd en moeite om in een min of meer leegstaand klooster in de Warmoesstraat niet nóg een winkel met toeristentroep te krijgen, maar een Dirk, want daar hebben bewoners tenminste wat aan. Amsterdam is vies en vuig, zei Rijksmuseumdirecteur Wim Pijbes. Einde aan de ongein, zei Centrum-bestuurder Boudewijn Oranje.

Botsing
De binnenstadvrienden van Iping roepen het al langer, maar nu wordt er ook geluisterd. Want de drukte neemt toe. Charters naar Schiphol braken dagelijks toeristen uit over de stad. Miljoenen zijn het er en volgens de prognoses zullen het er de komende jaren alleen maar meer worden. Iedereen wil naar Amsterdam, maar de stad weet niet meer waar hij al die mensen moet laten.

Het botst. Niet meer alleen voor die keurige grachtenpandbewoner, voor de buren van het hipste café van deze week of voor de woonbootbewoner die uit arren moede de hele dag zijn gordijnen dichthoudt. Wie niet in de binnenstad woont maar daarbuiten, kan zich er soms op betrappen ineens wéken niet in die binnenstad te zijn geweest. Waarom zou je ook?

En dus tuigde de gemeente een projectgroep op die zich met de drukte bezig moest houden. Met spreiding, sturing en beperking. Gevolg: hoe langer hoe meer blijkt van alles niet te kunnen. Een oproep om met zijn allen in rubberbootjes te gaan dobberen in een gracht, het Beer Floating Festival, mag niet.

Openluchtmuseum
Is het ook niet een beetje jammer, kun je je afvragen. Wordt Amsterdam straks echt dat ooit zo gevreesde openluchtmuseum, aangeharkt en al? Dat gevaar is niet zo groot. Dat de bierfiets, de amfibike en de straatmuzikant aan banden zijn gelegd, zegt iets over de onrust en de ongerustheid in de stad en bij de gemeente. Er kunnen dingen niet meer.

Tegelijk: wat is nu eigenlijk de winst? Hoeveel mensen hadden last van de bierfiets? Hoe vaak ziet de gemiddelde Amsterdammer überhaupt een bierfiets langsrijden? Symboolpolitiek, zeggen sommigen, en je kunt hen geen ongelijk geven.